Κάτι δικό μου που έχει γυρίσει όλον τον κόσμο

Τις προάλλες μια σκέψη πέρασε από το μυαλό μου. Υπάρχουν κάποια αντικείμενα στο δωμάτιο μου που ίσως κρύβουν μια μεγάλη ιστορία.

Ίσως την δεκαετία του '80 ένα από αυτά βρισκόταν σε ένα κεντρικό κατάστημα σε δρόμο της Νέας Υόρκης. Λίγο αργότερα ίσως ήταν στοιβαγμένο σε ένα μικρό φοιτητόσπιτο σε μια υποβαθμισμένη περιοχή της Αμερικής. Στην συνέχεια ίσως μεταφέρθηκε στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, σε μια ήσυχη συνοικία του Παρισού. Εκεί ίσως ξύπναγε ένα ζευγάρι κάθε πρωί. Όταν έμπαινε η δεκαετία του '90 ίσως πεταγόταν στον δρόμο και μετά ίσως το έβρισκε κάποιος και το κράταγε για χρόνια. Μετά μπορεί να το χάριζε σε έναν φίλο του που ζούσε σε μια όμορφη πόλη της Αγγλίας. Και ίσως, πριν λίγο καιρό κάποιος μου χτυπούσε την πόρτα και μου το άφηνε στα χέρια. Θα ήταν τυλιγμένο με χαρτιά και ένα χοντρό χαρτόνι που με δυσκολεύει πάντα να το ανοίξω.

Στο δωμάτιο μου, έχω κάποια αντικείμενα τα οποία έχουν ταξιδέψει όσο λίγοι. Είναι οι δίσκοι. Ίσως γι' αυτό, μέσα από τα αυλάκια τους, σου διηγούνται καλύτερα μια ιστορία. Ίσως γι' αυτό είναι πιο πολύτιμα από ένα "γρήγορο" κατέβασμα ενός τραγουδιού στον υπολογιστή.

Ίσως γι' αυτό τα βινύλια δεν γερνάνε ποτέ, γιατί γυρνάνε συνέχεια πάνω σε ένα πικ απ αλλά και γύρω γύρω σε ολόκληρο τον κόσμο.

Πρώτη φορά αριστερά (με ακροδεξιούς υπουργούς) !

Σήμερα το πρωί ξύπνησα και σηκώθηκα από το κρεβάτι μου σκεφτόμενος ότι "σήμερα έχουμε αριστερά". Έφτιαξα καφέ και άνοιξα τον υπολογιστή. Περίμενα να δω φωτογραφίες με κατακκόνινα λάβαρα και νέους να κάνουν βόλτα υπό τους ήχους του "Avanti Popolo - Bandiera Rossa".

Μπαίνοντας στο ίντερνετ όμως είδα κάτι άλλο. Είδα λοιπόν, έναν παχύσαρκο ακροδεξιούλη να ανακοινώνει πως έχουμε κυβέρνηση. Μα για ποιά κυβέρνηση μιλάει; Μήπως έβλεπα όνειρο με τον ΣΥΡΙΖΑ πρώτο κόμμα; Μήπως οι ακροδεξιοί κατέλαβαν την εξουσία με τα τανκς;

Τελικά όχι. Όντως έχουμε αυτήν την κυβέρνηση. Μια αριστερή κυβέρνηση με αρκετούς απογοητευμένους πασόκους και ένα τσούρμο αντισημίτες, ομοφοβικούς ψεκασμένους.
Στην νέα αριστερά λοιπόν, θα συμμετέχει η δεξιά της δεξιάς. Μιας ακροδεξιάς που θέλει να κυβερνήσει την Ελλάδα με την βοήθεια της Παναγίας και κάτω από το άγρυπνο βλέμμα του μεγάλου μας εθνάρχη.

"ΛΟΥΖΩ ΜΕ ΣΚΑΤΑ" τους υποκριτές

Ένας γνωστός εκπρόσωπος της  Γαλλικής ακδροδεξίας ,ο Λεπέν, έκανε μια δήλωση που συζητήθηκε. "Εγώ δεν είμαι Charlie" είπε στις κάμερες και ξεσήκωσε αντιδράσεις.
Γιατί άραγε; Τι πιο συνεπές για έναν φασίστα, το να καταδικάζει μια αριστερή εφημερίδα που σατιρίζει εγχώρια και μη, θρησκευτικά σύμβολα;

Αλλά βέβαια! Στην Ελλάδα ακόμα και ο ακροδεξιός φώναζε "Je suis Charlie", έκανε σόου στα παράθυρα και κατέβαινε σε πορείες για την ελευθερία του λόγου. Στην ίδια χώρα που φασίστες προπηλάκιζαν ηθοποιούς στο Χυτήριo, στην ίδια χώρα που καταδικάστηκε ο Παστίτσιος, στην ίδια χώρα που κάποιοι έτρεχαν στα δικαστήρια τον Πανούση με αφορμή την εικόνα της παναγίας-κότας, σε αυτή την ίδια χώρα λοιπόν, οι διαχρονικοί ακροδεξιοί ιεροεξεταστές δηλώνουν Charlie.

Αν όμως μια εφημερίδα βγάλει πρωτοσέλιδο μια βλάσφημη εικόνα του εγχώριου θεού, οι "Πρετεντέρηδες" στα παράθυρα θα μιλάνε για την "προσβολή του θρησκεύματος" και οι "Σαμαράδες" θα βγαίνουν στον δρόμο με το παπαδαριό για να διαφυλάξουν τα χρηστά ήθη.

Εγώ λοιπόν, συντάσσομαι με τους βλάσφημους και τους ανίερους και λούζω με σκατά τους υποκριτές.
                                                                  -----                                                    
  
 "Ευχαριστούμε από τα βάθη της καρδιάς όλα αυτά τα άτομα και τους οργανισμούς που είναι ειλικρινά και βαθιά Σαρλί . Λούζουμε με σκατα όλους τους άλλους που, ούτως ή άλλως, μας γράφουν στ' αρχίδια τους"      

CHARLIE HEBDO

Η εκδίκηση του εχθρού

 

Από την μια οι "εκδικητές" κάποιου θεού, παίρνουν τα όπλα, ξερνάνε μίσος και τιμωρούν όσους δεν προσκύνησαν τους αυτόκλητους μεσσίες τους. Ταξιδεύουν στον κόσμο και στρατολογούν αμόρφωτα παιδιά. Τους αφαιρούν την σκέψη, τους ποτίζουν με μίσος και τους δίνουν ένα όπλο στο χέρι. Ο ιερός τους πόλεμος, θέλει νεκρούς "άπιστους" και "βλάσφημους", θέλει νεκρούς τους εχθρούς του Αλλάχ.

Από την άλλη μεριά πάνοπλοι αστυνομικοί παίρνουν θέση σε όλα τα σημεία του Παρισιού. Κρατούν αυτόματα όπλα και ελέγχουν όποιον μοιάζει να ήρθε από την ανατολή. Η ακροδεξία στην Ευρώπη χαμογελάει. Φωνάζει στους φοβισμένους πολίτες "Σας τα λέγαμε" και προετοιμάζει την μεγάλη αντεπίθεση. Οι μουσουλμάνοι είναι εχθροί και ο λευκός Ευρωπαίος πρέπει να προστατευθεί. Αυτήν την φορά από κάποιους άλλους αυτόκλητους σωτήρες. Επιθέσεις, σε χώρους προσευχής και κέντρα μεταναστών.

Η δύο πλευρές είναι έτοιμες και τα όπλα τους παρατεταγμένα. Στοχεύουν τον εχθρό.

Μια ανασκόπηση της χρονιάς Κάπου εδώ...

Η αλήθεια είναι πως δεν το περίμενα. Όταν άρχιζα αυτήν την ιντερνετική γωνία, απλά ήθελα έναν χώρο να συμμαζέψω τις σκέψεις μου. Τα χαρτιά χάνονται εύκολα ενώ εδώ θα μπορούσα να γυρίζω πίσω σε ότι έγραψα, ανά πάσα στιγμή. Και με κάποιον τρόπο πέρασαν 2,5 χρόνια και κάτι..

Το 2014 λοιπόν, ήταν η τρίτη χρονιά του blog, περιείχε 26 κείμενα και σίγουρα ένα μεγάλο κομμάτι των σκέψεών μου. Από τα αποτυπώματα της δολοφονίας Φύσσα μέχρι την απεργία πείνας του Ρωμανού. Είχε τα αληθινα μου καλοκαίρια και τους χειμώνες μου συμπικνωμένους σε λίγες γραμμές. Είχε τις συνεντεύξεις πολλών φίλων (Χνάρια, Giota Sunshine, Radical, Psyclinic, brak και Skitsofrenis).

Σε αυτήν την χρονιά έδωσα αρκετό χώρο στις κοινωνικές και πολιτικές μου σκέψεις αλλά άφησα και μια γωνιά για τα βινύλια και για τις σκόρπιες προτάσεις, που μου ερχόντασαν στο κεφάλι στην μέση ταξιδιών. Πάντα όταν πάνω μου δεν είχα τίποτα για να τις σημειώσω.

Το 2014 είχε και το ενωμένο Hip hop τους, τα ψέματα και την υποκρισία τους που με έκανε να πω σε όλους όσα ένιωθα. Τότε που το Blog μετετράπηκε σε ένα ιδιότυπο forum -ευτυχώς- για λίγες μέρες.

Όπως και να έχει, σας ευχαριστώ όλους και ιδιαίτερα εσάς που μου δίνεται κίνητρα να σκαλίζω όσα βλέπω και μετά να γράφω..

Ο Skitsofrenis Κάπου εδώ...

Γεννημενος το 1984, μεγαλωμένος σε ενα μικρό χωριό της Μεσσηνιακής Μάνης. Αυτοδίδακτος στην ζωγραφική και την μουσική. Επάγγελμα: αγρότης (ελαιόλαδο)

 

Ο Νίκος και ο "τρομοκράτης" που δημιούργησαν..

 Δεκεμβρης 2008
Η πιο "ανήσυχη" περίοδος που έζησε η γενιά μου. Μια περίοδος που αδιαμφισβήτητα είχε ένα άρωμα εξέγερσης. Το γεγονός που σημάδεψε την περίοδο εκείνη είχε πρωταγωνιστές τον 15 χρονο Αλέξανδρο Γρηγορόπουλου ως θύμα και τον ειδικό φρουρό Επαμεινώνδα Κορκονέα ως θύτη. Όμως σε αυτήν την δολοφονία υπήρχαν και άλλοι πρωταγωνιστές. Τι και αν μια ολόκληρη κοινωνία τους απομόνωσε από το σκηνικό του φόνου;. Στις 6 Δεκεμβρίου λοιπόν, δίπλα στον Αλέξη βρισκόταν ο φίλος του Νίκος. Ο Νίκος λοιπόν στα 15 του χρόνια βλέπει τον φίλο του να ξεψυχάει μετά από πυροβολισμό κρατικού φρουρού. Μετά, άκουσε από δικηγόρους και τηλεδικηγόρους να μιλούν λίγο πολύ για "τα κωλόπαιδα που ήταν εκείνο το βράδυ στα Εξάρχεια." Όταν σταμάτησαν τα γεγονότα, τον Νίκο τον ξέχασαν όλοι. Έκαναν πως δεν υπήρχε.  Πως δεν έζησε ποτέ αυτά που έζησε.

Ο Νίκος όμως ξαναεμφανίστηκε μετά από χρόνια.
Δεν ήταν πια ο 15χρονος Νίκος αλλά ο "τρομοκράτης" Νίκος Ρομανός. Φορούσε χειροπέδες και τα μάτια του ήταν μαυρισμένα από το ξύλο των "φρουρών" της δημοκρατίας, των ίδιων που κάποτε είχαν πυροβολήσει προς το μέρος του. Λίγο καιρό μετά και ενώ ο Ρωμανός παραμένει στην φυλακή σε απεργία πείνας, το κράτος συνεχίζει να τον εκδικείται. Του αρνείται το δικαίωμά του να σπουδάσει. Το "συντεταγμένο" κράτος λοιπόν, αντιμετωπίζει τον Νίκο Ρωμανό σαν τον χειρότερο του εχθρό, προσποιούμενο ότι ξεχνάει το προφανές. Ότι δηλαδή, ο Νίκος Ρωμανός δεν είναι τίποτα άλλο παρά η φυσική συνέχεια των κοινωνικών συνθηκών που βίωσε. Των κοινωνικών συνθηκών που η ίδια η κοινωνία τον επέβαλε να βιώσει. Η αστυνομία, η πολιτική τάξη, οι δικαστές και όλοι εμείς μετατρέψαμε ένα παιδί σε κάποιον που ονομάζουν τώρα "τρομοκράτη".. Και κάποιοι εξακολουθούν να θέλουν να τον εκδικηθούν, ίσως μόνο και μόνο επειδή αποτελεί την ζωντανή απόδειξη της σάπιας ηθικής τους..