Πέμπτη, 14 Φεβρουαρίου 2013

Πως αντέχεις να ζεις;



Καταγγέλλεις τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται.
Θα καταγγείλεις εκείνους που γέννησαν τη βία μέσα σε αυτό το παιδί;
Ετοιμάσου να καταγγείλεις το μίσος του για εκείνους που του γκρέμισαν ό,τι είχε. Ένα σπίτι όλο κι όλο όπου ζούσε μαζί με άλλους 32 ανθρώπους στην ανατολική Ιερουσαλήμ.
Ξέρω, θα το κάνεις. Δεν έχεις τέτοια ζόρια. Μπορείς να καταγγέλλεις όποιον θες και να δικαιολογείς τη βία όποιου θες.
Αυτή άλλωστε είναι η βία που ασκείς στη λογική.
Αύριο, αν πάρει το όπλο και πυροβολήσει έναν ισραηλινό στρατιώτη θα μιλήσεις για «αναίτια επίθεση Παλαιστινίων».
Αύριο, αν εκτοξεύσει μια ρουκέτα, θα ανατριχιάσεις με τον κίνδυνο που αντιμετώπισαν άμαχοι ισραηλινοί.
Το σπίτι που του γκρέμισαν οι ισραηλινοί, θα πεις πως ήταν παράνομο.
Ενώ η κατοχή της Παλαιστίνης είναι νόμιμη. Σωστά; Η πολιτική ορθότητα αναγνωρίζει ως δίκαιο το νόμο του ισχυρού.

Τον βλέπεις; Ίσως να ρωτάει τον θεό του, «γιατί;». Ίσως, πάλι, να ορκίζεται εκδίκηση. Πώς θα τολμήσεις αύριο να αναρωτηθείς «μα τι τον έκανε φανατισμένο;».
Κι ας είσαι ο φανατισμένος εσύ. Το έκπληκτο ζόμπυ δίχως ψυχή. Μονίμως εκπλήσσεσαι από τη «βαρβαρότητα» των αμυνόμενων. Ποτέ από τη βαρβαρότητα του «νόμου». Επειδή πιστεύεις ότι ο νόμος είσαι εσύ.
Τον βλέπεις. Πες του να συζητήσετε για να του εξηγήσεις ότι «τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως νομίζει κι ότι δεν είναι σωστό να ορκιστεί εκδίκηση». Θα σε φτύσει. Το ξέρεις. Γι’ αυτό και δε θα τολμήσεις να τον κοιτάξεις ποτέ στα μάτια. Όπως δεν τόλμησες να κοιτάξεις ποτέ την αλήθεια. Επειδή κι αυτή θα σε φτύσει. Σε φτύνει!

                                                                         
                                                                                                   Πηγή: kartetsios.com


Δευτέρα, 4 Φεβρουαρίου 2013

''Τρομοκράτες'' και ''Εξουσίες''

 Κάθε εξουσία είναι εντελώς εξευτελιστική. Εξευτελίζει τόσο εκείνον που την ασκεί όσο κι εκείνον που την υφίσταται.                                                                                     Oscar Wilde



Ομολογώ ότι δεν ξέρω τον τρόπο να ξεκινήσω αυτό το άρθρο. Έννοιες, λέξεις, σκέψεις και εικόνες εναλλάσσονται στο μυαλό μου κάνοντας τα πράγματα περίεργα. Ή μήπως έτσι είναι; Βλέπετε λέξεις όπως εξουσία, επανάσταση, βία, αναρχία δεν είναι μονοσήμαντες και στο κάθε αυτί και στην κάθε περίπτωση αποκτούν άλλο νόημα. Όμως ένα είναι ξεκάθαρο στο δικό μου μυαλό. Κάθε λογικά σκεπτόμενος άνθρωπος οφείλει να εξοργιστεί και να αηδιάσει με το πανηγύρι που έχουν στήσει παρέα η ελληνική αστυνομία, η κυβέρνηση και τα ΜΜΕ εναντίον των συλληφθέντων της Κοζάνης. Αυτοί οι 19χρονοι ''εγκληματίες'', ''κωλόπαιδα'' ή ότι άλλο θέλετε, αφού πήραν το μάθημα τους από τους μπρατσομένους εγγυητές της τάξης, στην συνέχεια πόζαραν πρησμένοι απ' το ξύλο στα μάτια ενός ολόκληρου έθνους. Ο λόγος απλός. Να προσέχετε γιατί αυτά θα πάθετε. Η εξουσία ξέρει καλά ότι τους συγκεκριμένους δεν θα τους υπερασπιστεί καμία συνδικαλιστική οργάνωση, κανένα κόμμα. Έτσι μπορούμε να ξεσπάσουμε πάνω τους, να ''ζεστάνουμε'' τους αστυνομικούς μας και να δείξουμε ότι το κράτος μας είναι παντοδύναμο, έτοιμο να νικήσει πάσης φύσεως ''εχθρούς''. Οπότε όσοι ονειρεύεστε ένα δυνατό κράτος σε ταραγμένες περιόδους, αρχίστε να συνηθίζεται αυτές τις εικόνες, είναι απλά το τίμημα.